“Waarom is de beveiliging hier?”
Meneer Voss keek langs haar heen recht naar mij.
“Omdat meneer Hale weerstand verwachtte.”
De temperatuur in de hele kamer lijkt te veranderen.
Caleb liet zijn telefoon langzaam zakken.
‘Verzet?’ e hij.
De heer Voss opent zijn activiteiten op de eettafel.
“Ik zal nu het testament van Richard Elias Hale voorlezen. Ondertekend, krachtig door getuigen, notarieel vastgelegd en video vastgelegd elf dagen voor zijn overlijden.”
Marissa’s gezicht zag bleek uit onder haar make-up.
“Opgenomen op video?”
Ik heb aandachtig gekeken.
Daar was het.
Angst.
Snel, lelijk, onmogelijk te verbergen.
De heer Voss heeft een tablet samengesteld en die naast de documenten.
“Meneer Hale stond erop”, zei hij uit. “Vanwege recente zorgen.”
‘Welke zorgen?’ snauwde Marissa.
Meneer Voss negeerde haar.
Hij drukke op.
Mijn vader verscheen op het scherm, magerder dan op zijn portret, maar met scherpe ogen en volledig alert. Zijn vermoeide maar vaste stem vulde de kamer.
‘Als je dit kijkt,’ zei hij, ‘dan is mijn dochter waarschijnlijk kwetsbaar.’
Mijn borst trok pijnlijk samen.
Caleb fluisterde: “Echt niet.”
Papade.
“Maandenlang werd ik onder druk gezet om mijn testament aan te passen. Ik werd geïsoleerd, kreeg te veel medicijnen en er werd me steeds weer verteld dat mijn dochter alleen maar om geld gaf. Ik geloofde het niet. Dus vroeg ik Lily, zonder dat ze het wist, om verschillende onregelmatigheden binnen het bedrijf te onderzoeken.”
Het champagneglas van Marissa gleed uit haar vingers.
Ik wierp een blik op Calebs telefoon.
Er wordt nog niet opgenomen.
Perfect.
Het leek ook mijn vader dwars door het scherm heen keek en de mijne vond.
“Ze heeft alles gevonden.”
